پاراگراف آخر

پاراگراف سی و هشتم

parageraph — Wed, 13 May 2009 05:50:18 GMT

سه شنبه های لعنتی

مدرسه سینا کوچه پشت اداره است . حدود ساعت 12 وقتی همه خسته از کار مشغول گرم کردن غذاهایشان می شوند با کوله پشتی خاکی و کفشهایی که بندش پله ها را جارو می زند از راه می رسد و تا رسیدن به اتاق مادرش در انتهای سالن طبقه دوم به همه سلام می کند . هر روز باید یک ساعت منتظر باشد تا . . .

پاراگراف سی و هفتم . . . .

parageraph — Fri, 05 Dec 2008 07:21:02 GMT

خورشیدی دیگر

صحنه های متحرک سیاه و سپید از روبرویم می گذشتند و من بی صدا ساکن مانده بودم . خشکم زده بود .یوسف ! هنوز هم باورم نمی شود که خودت باشی .خیال می کنم تمام آن فیلم را خواب دیده ام و تو یکی از همین بازیگران رهگذر در فیلم های مستند بوده ای که از یادم خواهی رفت . . . .

پاراگراف سی و ششم ...

parageraph — Sat, 04 Oct 2008 16:16:15 GMT

رواق آخر

هر سال پنجشنبه همان ماهی که رفته بودند، می آمد. وقتی شیفت شب بود.قبل از اذان صبح. از بیمارستان راهی نبود. اول گندمها را می ریخت. مشت می کرد در کیسه و مثل بذر می پاشید. نمی ترسیدند. می آمدند جلوتر. بعد از بیست سال می شناختنش. . .

پاراگراف سی و پنجم . . .

parageraph — Sun, 21 Sep 2008 19:55:18 GMT

پیدا و پنهان

حیاط مسجد که از همسفران شنیده بود شجره نام دارد و میقات می خوانند ، پر از نخلهای پیر بود و زنان و مردان با لباسهای سپید از این سو به آن سو می رفتند تا آماده شوند برای نماز . قرار بود بعد از مغرب احرام ببندند . رفت برای وضو . پیرمردی که موهایش سراسر سپید بود . . .

پارارگراف سی و چهارم . . .

parageraph — Fri, 12 Sep 2008 13:32:18 GMT

راز

مامان یک شال گردن سبز داشت که هر وقت ناراحت بود شروع می کرد به بافتن آن . بعد که گریه هایش بلند می شد ، همه شال گردن را می شکافت و پرت می کرد و به من می گفت :" حرف نزن ، حوصلتو ندارم ."

یاد گرفته بودم که این جور وقتها نباید نزدیکش بشوم . حتی دیکته شبم را هم نمی دادم . خودم از روی کتاب می نوشتم : بابا آمد . . . بابا در باران آمد . . . و به خودم بیست می دادم .

اولین بار هم که بابا آمد باران می آمد . . .

پاراگراف سی و سوم . . . .

parageraph — Sun, 24 Aug 2008 13:52:18 GMT

سایه

زن زیبارو وارد می شود . نگاهش به اطراف می چرخد و شروع می کند . با صدای بلند از جنس هایش می گوید . همه نگاهش می کنند . مهم نیست برایش . صدایش آشناست . همسفر من در ایستگاههای تکرارای است . بعداز ظهر ها ، سرحال است . وقتی خسته از کار برمی گردم ، گویی تازه دست به کار شده . ابزار آرایش می فروشد و به طرز زیبا و هنرمندانه ای در صورت خودش . به هفت قلم . حرف می زند و با دست دیگرش ساک مشمایی بزرگی را می کشد . . . . .

پاراگراف سی و دوم ...

parageraph — Sun, 29 Jun 2008 15:49:18 GMT

خانوم شمس

کارش تازه شروع می شد وقتی همه می رفتند و دست از کار می کشیدند . زن ها خستگیشان را پشت رنگها می پوشاندند و مردها سعی می کردند تظاهر کنند ، این خستگی افتخار است گویی مردانگی شان به این بند بود . به خشونت و فشاری که می بردند تا ناخواسته سر کسی هوار کنند . . . .

پاراگراف سی و یک ام . . . .

parageraph — Wed, 14 May 2008 15:55:18 GMT

خیابان پر درخت

مثل همیشه با دهن دره وارد نشد ، کیفش را به دنبالش نکشید و گذرا سلام نکرد .حتی حوصله داشت برای روشن کردن کامپیوتر. این بار نام و کلمه عبورش را با تانی وارد کرد . انگاری اولین بار بود نامش را می دید . همه چیز رنگ دیگری داشت .حتی سنگ های کف که همیشه در نظرش محو یکنواخت می آمد ، این بار متوجه سایه روشنش شد که چطور از سپید یه سیاه می رود و بازمی گردد و همچنان تا وقتی سرجایش برسد ادامه داشت . میزش پر از کاغذ های آشفته ، زونکنهای خاکستری دلگیر و پرونده های کلفت وام بود .

رنگ چای در حال پخش شدن در آب جوش بود و با حرکت دستش راه باز می کرد تا کل فنجان یک رنگ شد .

فکر خیابان پر درخت بود که . . .

پاراگراف سی ام . . .

parageraph — Mon, 24 Mar 2008 17:38:18 GMT

درآن چند ثانیه

یعنی هرکدام در آن چند ثانیه چه می شدند؟ نگاهش روی دیوار مانده بود ، به قابهایی که مثل حصار دور آدمها را گرفته بود تا فرار نکنند . آیا مرد درحال بوسیدن یک کرکس سپید پوش بود که گلهای سرخ را پشت دامنش گرفته بود و لبها را جلوتر آورده بود یا آن دو نفر که در ضد نور پیاله به دست سرهایشان را به هم چسبانده بودند ، دو هیولا بودند با جنس مخالف ؟ اگر رنگی بودند می فهمید . . .

پاراگراف بیست و نهم ...

parageraph — Sat, 02 Feb 2008 16:03:18 GMT

تلفن چی

انگشتانش قشنگ نبود . پهن بود و کوتاه و به رنگ قهوه ای چرک . کنار بندهایش برآمده بود ولی صدای زیبایی داشت . وقتی روی دکمه ها ضرب می گرفت و ریزش کلمات آغاز می شد. صفحه پر می شد از کلماتی که بارها دیده بود. حالا بدون نگاه کردن به حروف جدا می توانست آنها را کنار هم بگذارد. کاری که روزهای اول سخت بود . حالا حرف می زد کلمه ، می ساخت .پنجره را نگاه می کرد کلمه می ساخت . و نامه های مهم را بین صدای مکرر و بی وقفه کلیدها به دنیا می آورد تا امضا بخورد . سرگرمی اش هم فکر کردن به اتاق 105 بود.